Lou Vielh Ostal
Blog
    naar 'De Streek' Links Home
(vervolg van homepage)

Bilbao
Wat een prachtige stad is Bilbao toch! De rivier de Nervión kronkelt zich door de stad, aan beide zijden voorzien van prachtige wandelboulevards. Hier kun je pas flaneren 's avonds. In de oude stad is het 's avonds een drukte van je welste en zeker vanaf 10 uur als iedereen er pinxtos komt eten. Vooral in Noord-Spanje zijn deze chique broertjes van de tapas razend populair.

Pinxtos zijn in schuine vingerdikke plakken gesneden stokbroden, belegd met verschillende soorten vlees, vis, ei en groenten en alles is van de allerhoogste kwaliteit. Je kunt er eindeloos mee variëren en de mooiste exemplaren bestaan uit vaak wel vier of vijf verschillende ingrediënten.
Voorbeeldje? Een stukje stokbrood, beleg met gerookte zalm, een plakje ei, krabsalade en een toefje pepermayonaise. Prikker erin en klaar is Kees. Je eerste zelfgemaakte pinxtos.
In een pinxtosrestaurant kijk je dan ook je ogen uit. Er wordt eindeloos gevarieerd en twintig schalen met verschillende pinxtos is wel het minimale wat ze je bieden. Bij de bar, waar al dit fraais staat uitgestald, pak je een bordje. Je loopt op je gemak het hele buffet af en dan kies je wat je hebben wilt. Een mooi glas cava erbij en genieten maar!

Een ander hoogtepunt is natuurlijk het Museo Guggenheim de Bilbao. wat een prachtig gebouw van architect Frank Gehry! En wat een collectie: Heiko was direct verkocht door de enorme staalconstructies van Richard Serra. Deze enorme stalen platen, variërend in hoogte, vorm en kromming zijn rechtstreeks van invloed op je zintuigen. Je kunt gedesoriënteerd raken, het brengt je uit evenwicht en doet vreemde dingen met je gehoor. Klein probleempje is er wel: de constructies zijn zo groot dat ons hele Rotterdamse huis er moeiteloos in past.

Arzak
Op de heenreis naar Bilbao hebben we gelunchd bij Arzak in San Sébastian. Tja, wat kan je daar over zeggen. Het was natuurlijk een feestje. Elena Arzak kwam nog even bij onze tafel langs om te vragen of wij misschien zelf chefs waren. Overigens kende ze Rotterdam en had ze gegeten bij Parkheuvel toen Cees Helder daar nog het scepter zwaaide. Heiko karakteriseert Arzak als klassieke keuken 'gone mad'.....

Mugaritz
Op onze terugreis naar Conques hebben we gedineerd bij Mugaritz, gelegen tussen Errenteria en Astigarraga. De ontvangst was allerhartelijkst en het eerste gerecht buiten op het terras waren de 'eetbare stenen' met een toefje knoflookmayonaise. Daarna volgde 2,5 uur puur genieten met verrassende smaakcombinaties, uitgeserveerd door zeer attent personeel. Net voor het dessert kregen we nog een rondleiding door de keuken en een gesprek met de chef-kok. Die vertelde ons over de verantwoordelijkheid die hij iedere avond weer voelt ten opzichte van zijn gasten. Hij zei: "Iedere avond komen er mensen, soms van de andere kant van de wereld, speciaal voor ons restaurant. Je kunt je dan niet permitteren dat die mensen na afloop zeggen: nou, dat viel me toch wat tegen".

Op weg naar Conques
De weg terug naar Conques die zaterdagochtend gaat minder soepel dan gedacht. Boven op de berg, waar we hebben overnacht, wil de auto niet meer starten. Gelukkig zijn we goed verzekerd en wordt niet alleen de auto na bemiddeling door de ANWB naar een Peugeot-dealer vervoerd, wij krijgen van de ANWB een vervangende huurauto. Op het vliegveld van San Sébastian krijgen we een gloednieuwe Volkswagen Golf. Tja, dat rijdt wel wat pittiger dan een tien jaar oude Peugeot. Hij is wel handgeschakeld en dat is ff wennen na jaren automaat te hebben gereden. Waarschijnlijk liggen er hier en daar nog wat tandwielen langs de weg.

WiFi
In Lou Vielh Ostal blijven we niet achter. Sinds halverwege deze vakantie beschikken we dan ook over WiFi. Door de dikke muren van ons huis was het nog een hele puzzeltocht waar precies de router op te hangen. Ook het richten van de antenne (die op het dak staat) was een lastige klus. Zeker omdat er iedere keer 30 seconden moest worden gewacht, totdat het resultaat zichtbaar werd. Een ander probleem ontstond door de 'Robbert en Heiko-aanpak'. Deze aanpak betekent dat wij een idee hebben, in Nederland op het web surfen naar oplossingen, dan de nodige aankopen verrichten en daarmee dan (in een toch al te volle auto) richting Frankrijk vertrekken. Argument is altijd: in Frankrijk zullen ze dat toch wel niet hebben of het is er flink duurder (tja, je blijft Hollander). In Frankrijk blijkt dan de Nederlandse gebruiksaanwijziging met bijbehorende codes niet te werken. En tot overmaat van ramp ontdek je dan ook nog dat het spul wel degelijk voorradig is in Frankrijk en zelfs aanmerkelijke goedkoper (knnarrrs). Maar goed, opgeven is er niet bij dus na nog wat ingewikkelde (in het Frans gevoerde) gesprekken, kregen we dan toch eindelijk het verlossende wachtwoord van SFR en kwam de verbinding met het internet tot stand.

 

November 2010

Alweer de laatste week van dit jaar dat we hier zijn. Voorlopig komen we niet meer, maar daarover straks meer.

De week stond in het teken van het (her)bouwen van de 'orangerie' in de boventuin. Daar staat al jaren een min of meer ingestort huisje en dat leek ons nou precies de juiste plek om onze kwetsbare citrusplanten te laten overwinteren. Maar ja, herbouwen dat is makkelijker gezegd dan gedaan. Het misschien al eeuwenoude huisje is natuurlijk niet opgetrokken uit rechthoekige bakstenen, maar is opgebouwd uit allemaal kleine en grote blokken steen. Hier en daar vastgezet met leem. Ons plan was de muren nog minstens een meter op te trekken, het geheel met een doorzichtig dak (daglicht) af te zetten en het gebouwtje te voorzien van deurposten en een deur.

Stenen genoeg, want de boventuin is er mee bezaaid. Alras ontdekten we dat we niet de 'artisans' van vroeger zijn: een muur bouwen met dergelijke ongelijke stenen is een kunst. Enne ...... die kunst beheersen wij niet of beter gezegd nog niet. Ik denk dat we niet verder zijn gekomen dan 30 cm. Maar ja, een week is zo voorbij dus: tijdnood! Op dat moment biedt de Tridôme uitkomst: een plastic kasje wat zich laat opzetten als een tent. Het paste ook nog eens precies in onze nog lang niet afgebouwde 'orangerie'. Met vereende krachten hebben we onze trots van de binnenplaats, de 'Main de Buddha' (zie foto hiernaast) naar bovengebracht. Vervolgens de bittere sinaasappel, de mandarijn, de kugli en de Valenciasinaasappel naar binnengebracht. En nu maar hopen dat het kasje zijn werk doet en we in april weer kunnen genieten van al dat moois.

Van de 'Main de Buddha' konden we dit najaar voor de eerste keer vruchten plukken. Heiko heeft er marmelade van gemaakt.

Voorlopig komen we niet meer in Conques. Een vriend van ons neemt deze winter voor de derde maal gedurende enkele maanden zijn intrek in Lou Vielh Ostal. Hij hoopt er de rust en concentratie te vinden om zijn boek af te maken. Als het een bestseller wordt, willen we natuurlijk wel een koperen plaatje op de gevel:

"Hier schreef ....... zijn beroemde opus maior, getiteld .........".

Ons huis is al opgenomen in de toeristische route van Conques. Deze gebeurtenis maakt het alleen maar interessanter om even bij ons huis stil te staan.

(Geen medelijden, hoor! We gaan nog wel even met vakantie: in januari een weekje skiën in L'Alpe d'Huez)

13 juli 2010: Le jour d'après

C'est fini, c'est l'échec; we hebben wederom een wereldkampioenschap aan onze neus voorbij laten gaan. Nu zijn we geen van beide voetbalfans en we hebben de wederwaardigheden van de Nederlandse ploeg niet op de voet gevolgd. Zo kregen we tijdens een bezoek aan de LeClerc (supermarkt) in Carcassonne een SMS'je waarmee we gefeliciteerd werden met de overwinning. Welke overwinning, vroegen wij ons af. Tot we op het nieuws zagen dat Nederland had gewonnen van Brazilië. Zo erg is het dus met ons gesteld.

Dit was al weer enige tijd na de blamage van het Franse team. U herinnert zich misschien nog de spelersstaking na de schorsing van een enfant terrible door bondscoach Domenech. Met de Franse  uitschakeling, volgens iedereen hier vol-kó-men terecht, was ook in de beleving van de Fransen het WK voorbij. Niemand interesseerde zich nog voor het vervolg.

Niet dat het vóór die tijd erg veel belangstelling kon wekken, hoor. Wat sport betreft loopt er een duidelijke grens door Frankrijk, van Marseille via Clermond-Ferrand naar Nantes. Ten noordoosten van die lijn is voetbal de sport. In het zuidwesten is er eigenlijk maar één sport: RUGBY! De rest is voor watjes en vrouwen.

Zelfs de Tour de France kan maar matig boeien, terwijl die steevast door de streek leidt (dit jaar gaat de 14e etappe op 18 juli van Revel,  op ca. 40 kilometer ten noordwesten van Conques, naar Ax-les-Thermes; in 2008 kwam het peloton op drie kilometer afstand door Villegailhenc op weg van Mazamet naar Carcassonne).

Maar terug naar rugby. En met rugby wordt dan de versie met 15 spelers ("rugby à 15") bedoeld, want de versie met 13 spelers is net zoiets als softbal: ça n'est pas le vrai chose.  Conques en buurgemeente Villemoustaussou, van de Moustoussades, hebben samen een rugbyteam (à 15) onder de naam ECV. De Entente Conques-Villemoustaussou is geen kleine jongen. In 2009 wist men zich tot landelijk kampioen in de eerste klasse amateurs te schoppen, duwen en rennen.

Ook in 2010 wist men weer tot grote hoogte te stijgen.  Nog slechts één wedstrijd moest worden gewonnen. Op 28 juni was het zover, de afsluitende wedstrijd van het seizoen, uit tegen USEP in Carbonne (Béarn). Maar o jee: in de eerste helft nemen de Béarnais de leiding, de spelers van de ECV hebben het nakijken en worden in het defensief gedrongen. Bij aanvang van de tweede helft neemt de ECV aanvallend het voortouw, maar de geest is bij de USEP al uit de fles en men laat zich de voorsprong niet meer afnemen. Bij het affluiten is het 12-6, de USEP kampioen en de ECV een illusie armer.

In Café de la Poste naast Lou Vielh Ostal, officieus hoofdkwartier van de ECV, werd die dag meer gedronken dan voor de meesten goed was maar de sfeer was om te schieten.

Vandaag, le jour d`après, weet heel Nederland ook weer hoe dat voelt.

9 juli 2010: Une rentrée précoce

Onze 'grote vakantie' zit er helaas weer op voor dit jaar. Drie weken geklust en genoten. Met in de eerste week guur voorjaarsweer (herinnert u zich de overstromingen in de Provence nog?), maar daarna gelukkig weer zon en temperaturen van boven de 30 graden, zoals we dat in juni eigenlijk gewend zijn geraakt.

Werkzaamheden verricht:

  • pergola gebouwd in de boventuin, groot onderhoud tuin, verfwerk aan het huis in de boventuin, afvoer gerepareerd (gelukkig tijdens óns verblijf lek geraakt), enzovoorts.

Gewandeld:

  • ten noorden van Trassanel, de Pic de l'Agnel beklommen. Prachtige wandeling, en wat een uitzicht!
  • Rond Miraval en La Tourette: wat een prachtige vallei heeft de Orbiel toch uitgesleten in de Montagne Noire.

Lekker gegeten:

  • Le Parc in Carcassonne, op uitnodiging van onze vrienden Stephen en Carole. Fantastisch gegeten. Twee sterren!
  • La Poissonnerie Moderne aan de haven van Trèbes: terras aan het water, kleine kaart, weinig geld, heerlijke vis. Bedankt voor de tip, Henk!
  • Helaas zijn we de naam vergeten, maar in Montesquieu-Lauragais (ten zuidoosten van Toulouse, een dorp gebouwd rondom een enorm 17e eeuws landhuis) een restaurant gevonden waar we voor 13 euro een prima 3-gangenmaaltijd inclusief wijn en koffie genoten hebben. We wisten niet dat het mogelijk was.

7 juli 2010: Apéro dinatoire

Tijdens onze afwezigheid tussen begin april en half juni is lou vielh ostal het toneel geweest van een grootse opknapbeurt van twee aanpalende panden. Nieuw dak en met name... een nieuwe stuclaag.

De ruwe stenen muren van de middeleeuwse panden zijn schilderachtig, daar niet van. En de klimop die er tegenaan groeide maakte het plaatje af. Maar zonder stuclaag of goed voegwerk zijn de muren net sponzen, ze nemen veel water op. Met alle problemen daarvan binnenshuis.

Voor de werkzaamheden zou een stelling opgebouwd moeten worden in onze cour, over het dak van de buanderie (bijkeuken) en over een muur naar de boventuin. Gelukkig zou alles ruim voor onze terukomst in juni zijn afgerond, zodat we er geen last van zouden hebben.

Goed voorbeeld doet goed volgen, dus toen de eigenaar van een pand dat aan de cour grenst het initiatief had genomen, volgden de buren die verderop in de Impasse Molière wonen. Hun huis grenst aan de boventuin, met een klein stukje muur, maar alleen vanuit de boventuin toegangkelijk. De werkzaamheden zouden door dezelfde aannemer uitgevoerd worden.

De werkzaamheden zouden in mei al afgerond zijn, maar een koud en nat voorjaar gooide roet in het eten. Het resultaat was dat de stellingen pas in de week voor onze aankomst op 12 juni afgebroken werd. Afgezien van wat rommel en gebroken dakpannen viel de schade erg mee, en het resultaat is prachtig. Voor ons betekent het meer licht in de cour, want de zandkleurig gestucte muur reflecteert aanzienlijk meer licht dan voorheen. Alhoewel die stenen en klimop die we eerst zagen ook zeker hun charme hadden.

Inmiddels hebben we dankzij de gebeurtenissen een goed contact gekregen met onze buren van het pand dat grenst aan de boventuin. Om dat een wat officiëler tintje te geven is het gebruikelijk om dan een borrel met elkaar te drinken, het apéritif , meestal apéro genoemd.

De apéro kan alles zijn van een snelle borrel tot een uitgebreide maaltijd, maar wij kozen voor het laatste. Noem het geen dîner, dat heeft in Frankrijk toch echt een heel andere status. Dat is iets voor officiële gelegenheden. De Fransen zijn erg creatief in het vinden van termen die het minder officieel laten klinken: repas, grillade, apéro. Vooruit, als het erg aangekleed is mag die borrel dan een hoed op: dan wordt het een apéro dinatoire.

De drank vloeide rijkelijk die avond en we hebben het gevoel weer vrienden voor het leven te hebben gemaakt. Het was op onze laatste avond voor onze terugreis naar Nederland, en toen het bezoek om 23.30 vertrok moesten we met onze dronken koppen nog het hele huis aan kant maken. Viel niet mee. Van een vroeg vertrek de volgende dag, zoals gepland, is uiteraard niets gekomen.

7 januari 2010: Bonne année et meilleurs voeux pour la santé

Deze woorden hebben we afgelopen vakantie in Conques veelvuldig gehoord en zelf ook uitgesproken. Terwijl wij via onze satelliet zagen dat Nederland werd geteisterd door sneeuw, lage temperaturen en een volledig ontsporende infrastructuur, liepen wij, met slechts een trui aan, samen met Quintus, tussen de wijnvelden.

Oud en Nieuw (le Reveillon) hebben we gevierd met onze vrienden Ben en Carolien (uit Rotterdam) en Stephen en Carole (uit Carcassonne). Heiko had zichzelf weer overtroffen in het eten (zelfgemaakte pâté, koud hertengebraad, een kapoen met madeirasaus, groene koolrolletjes en pasta met truffel en foie gras.

Tenslotte als dessert rijstetaart en oliebollen en appelflappen. Die laatsten waren 's middags op de binnenplaats gebakken op de gasbarbecue.

We zijn ook nog gaan kennismaken met de nieuwe eigenaren van het café naast ons. De nieuwe eigenaresse komt van oorsprong uit Conques, heeft een flink aantal jaren in de Montagne Noire gewoond en gewerkt, maar miste het dorp. Ze heeft grote plannen met het café. Allereerst heeft ze zowel binnen als buiten de boel een flinke beurt gegeven. Er is een nieuw zonnescherm gekomen en de benzinepompen voor de deur zijn verwijderd. Dat laatste is verplicht omdat vanaf 1 januari 2010 Europese regelgeving de aanwezigheid van benzinestations in de bebouwde kom verbiedt. Met het verdwijnen van de pompen zijn wij zeer content. het ziet er allemaal een stuk frisser uit en de stoep waarop de pompen stonden is schoongemaakt. Ze heeft er bij mooi weer zelfs een aantal tafeltjes en stoelen staan. Ze vertelde ons ook dat ze binnenkort ook een keuken wil gaan inrichten en eenvoudige maaltijden gaat serveren. De achterkant van het café wordt als eetgelegenheid ingericht. We zijn benieuwd!

Cabardèswijn nu ook bij AH!

Vorige week waren we aangenaam verrast toen we in de laatste Allerhande (januari 2010) zagen dat zij nu ook een Cabardèswijn in het assortiment hebben: Le Carla van Chateau Ventenac. Ventenac-Cabardès is een dorpje ten westen van Conques.

12 september 2009: la Rentrée

De eerste week van september staat in het teken van de rentrée. Niet gespreid zoals hier, maar massaal, verschijnt iedereen op de eerste maandag van september weer op school of kantoor. Officieel is de zomer dan voorbij en omdat de Fransen niet aan de herfst doen, is het dan ineens winter.

Ook al is het overdag nog 35 graden en zijn de tomaten op z'n lekkerst, toch sluiten buitenzwembaden de poorten en worden de terrassen van de restaurants opgeruimd. Niks nazomeren. Au travail! De wijnoogst staat voor de deur. Da's werken van zonsop- tot ondergang in de wetenschap dat dit jaar weer een deel van de vorige oogst onverkocht is gebleven.

Het hele verhaal werd ons nog eens haarfijn uit de doeken gedaan tijdens een bezoek aan een wijnbedrijf in Azille, met aansluitend een 'repas vigneron'. We waren hiervoor uitgenodigd door onze Amerikaanse vriendin Arabella, die permanent in Conques woont. Dat de Franse wijnbouw al jaren in een diepe crisis verkeert, ligt niet meer aan de kwaliteit. Die is de laatste jaren met sprongetjes vooruit gegaan, voornamelijk onder invloed van Australische wijnmakers. U kunt zich vast wel indenken dat het inroepen van buitenlandse expertise om één van de peilers van de Franse cultuur op te peppen een gevoelige slag is voor de chauvinisten.

De schuld van de huidige crisis was de redding van de vorige. Begin 20e eeuw was de wijnbouw net hersteld van de kaalslag die het gevolg was van de druifluis en meeldauw, waarbij tussen 1865 en 1890 bijna 80% van de oude wijnstokken verloren ging. De productie was weer terug op het oude niveau; kwantiteit was waar het om draaide. In de Midi werd de wijnplas geproduceerd, die door Jan-met-de-Pet in het noorden in grote hoeveelheden werd genuttigd. Daar wilde men echter voor deze wijn niet te veel betalen. De kwaliteit van de wijn was dus slecht: dun en slap. Om de opbrengst nog verder op te peppen werd ook nog suiker en water aan de most toegevoegd. Het resultaat was een slechte wijn met een behoorlijk alcoholpercentage voor weinig geld. Ideaal voor de arme arbeider die zich een stuk in de kraag wil drinken om de dagelijkse beslommeringen te vergeten.

Concurrentie lag op de loer; vooral uit de Franse kolonie Algerije kwam veel wijn die even goedkoop (en eigenlijk beter) was dan die uit de Midi. Het aanbod werd dus veel groter dan de vraag en de markt stortte in. Wijngaarden werden uit productie genomen. Omdat er geen alternatieven waren op op de arbeidsmarkt heerste er hongersnood. In 1907 brak de Wijnbouwersopstand uit onder leiding van cafébaas Marcelin Albert (inderdaad de naam van de straat in Conques waaraan Lou Vielh Ostal staat). Miljoenen kwamen op de been in steden in de Midi; de bijeenkomsten werden steeds grimmiger en meermaals greep de oproerpolitie in, waarbij zelfs doden vielen.

Uiteindelijk greep de regering in: er kwam een kwaliteitskeurmerk voor Franse wijn, de Appelation d'origine controlée die inmiddels voor allerlei landbouwproducten word gebruikt, tot boter en kippen toe. De staat garandeerde afname van wijn die aan deze kwaliteitseisen voldeed en zorgde ook voor export naar het buitenland. In deze periode kreeg de Franse wijn zijn wereldfaam.

Er kleeft echter één probleem aan de AOC-wijnen: ze zijn ingewikkeld. Iedere streek heeft zijn eigen kwaliteitseisen, iedere wijnboer kiest zelf zijn combinatie van druivensoorten binnen deze eisen op zijn eigen, unieke stukje grond (terroir). Dat maakt de verschillen zo groot. Zo smaakt een Bordeaux-wijn heel anders dan een Côtes du Rhône. En zo smaakt de wijn van de wijnboer aan de ene kant van de heuvel anders dan die aan de andere kant. Dat maakt de keuze wel spannend en gevarieerd. Maar het vereist kennis van zaken om een goede keuze te maken en niet met een middelmatig wijntje thuis te komen.

En dat wil men niet meer. Het kost in onze drukke maatschappij teveel tijd en moeite om je er echt in te verdiepen. Je wilt gewoon zeker weten dat je met een lekker wijntje thuiskomt. Dat hebben ze in de nieuwe wijnlanden, zoals Argentinië, Chili en, niet te vergeten, Zuid-Afrika héél goed begrepen. En omdat daar veel minder strenge regels gelden dan in Frankrijk kon men snel inspelen op deze vraag. Meestal worden er wijnen geproduceerd die van één druivensoort zijn gemaakt, zoals Syrah of Merlot. Overzichtelijk, voorspelbaar, herkenbaar: dat is wat men wil. En dat is nou net zó niet-AOC.

Inmiddels garandeert de Franse staat nog maar een deel van de afname aan AOC-wijn en lopen de Franse wijnboeren dus meer ondernemersrisico. Dat heeft er in de laatste 20 jaar voor gezorgd dat er veel veranderd is in de Midi. Zo zijn er wijnboeren die de gok hebben genomen en nu, buiten de AOC om, wijn produceren van één druivensoort (cépage-wijnen). Hiermee spelen zij wel in op de markt, maar onderscheiden ze zich nauwelijks in positieve zin van hun concurrenten. Anderen hebben zich toegelegd op het verbeteren van de kern van de AOC: kwaliteit, complexiteit, uniciteit. Maar hiermee produceert men voor een kleine en krimpende elite. Een duivels dilemma, waarvoor geen oplossing lijkt te bestaan; het zwaard van Damocles hangt boven de hoofden van de Franse wijnboeren. Misschien ziet het landschap er over nóg eens 20 jaar wel heel anders uit! 

31 augustus 2009: La Doyenne

Dit was het weekend van hèt dorpsfeest. Zoals in elk Frans dorp vindt men het het eigen feest het best verzorgd. Maar die eigenwaan heeft in Conques sinds een paar jaar een deukje opgelopen. Door het intrekken van de subsidie aan het feestcomité is de financiële armslag een stuk kleiner. Hadden we 5 jaar geleden nog een grootse show met decors, een orkest en heuse danseressen, dit jaar kwamen we niet verder dan een wat armetierige vertoning met voornamelijk ingeblikte muziek. Enfin, we kwamen zoals gewoonlijk rond 7 uur op het pleintje voor de foyer aan. In een plastic tas bestek borden, glazen en servetten. Er stonden nog veel stoelen op tafels dus Heiko dacht: "Kom, laat ik even behulpzaam zijn en vast een aantal stoelen van de tafels afzetten". Fout! Hij kreeg bijna het gehele feestcomité over zich heen. Wat blijkt: stoelen op de tafel in Frankrijk betekent: deze plek is gereserveerd! En laat hij nou net bij hun (gereserveerde) tafel, en het beste plekje op het plein, begonnen zijn. Het werd overigens toch nog gezellig: onze vrienden Peter en Kate hadden een tas vol gin en tonic meegenomen en enkele extra flessen wijn (dit omdat bij de entreeprijs voor het feest slechts 1 glas rode wijn is inbegrepen). Op zo'n moment prijzen wij ons, na afloop, gelukkig dat ons huis in een bijna rechte lijn van slechts enkele honderden meters van de foyer afligt. (rest volgt...)

14 juli (Quatorze Juillet) 2009: 37°2 le matin

Het zit er weer op, onze 'grote' vakantie. Drie weken van calorische en alcoholische overdaad, die nu gecompenseerd wordt met droge crackers en veel water. Met op 30 juni een toptemperatuur van 42 degrées. U begrijpt, van klussen is niet veel gekomen. Wel veel gelezen en ontdekt dat bol.com ook in Zuid-Frankrijk aflevert.

Onze cuisine d'été, door Robbert eigenhandig aan mede-koopjesjagers ontfutseld, heeft buitengewoon goede diensten bewezen. Dat ontfutselen ging wel erg Hollands. Maar wat wil je als je 75 euro korting kunt krijgen door je op zondagochtend vóór 10 uur met nog dertig andere gekken voor de Gamma op Rotterdam-Zuid te posteren. De verse saucisses en de côtes van Brigitte en Antoine (Proximarket) smaakten er alleen maar beter om! Verder: de eerste rijpe vijgen van het seizoen en zoete kroosjes (wilde pruimen) in een bladerdeegtaartje, mmmmm..... En grote rode kersen van de markt. En het is weer gelukt om een Indonesische rijsttafel te maken met alleen maar Franse ingrediënten.  

Wat hebben we nog wél gedaan? De tuinen hebben een grote beurt gehad en we zijn verder gegaan met het tuinpad (nóg niet af...) en Robbert heeft het trapgat geverfd in een kleur die héél anders is uitgepakt dan verwacht (maar dan wel in positieve zin).

22 mei 2009: Manon des Sources

We kunnen weer een hoofdstuk toevoegen aan onze ontdekkingstocht langs Franse instituten. Het hoofdstuk waterleidingbedrijf in dit geval, dat de poëtische naam Lyonnaise des Eaux draagt. De naam is een opera waardig, het verhaal is meer dat van een operette. Melodrama dus.

De Rue Victor Hugo ondergaat op dit moment groot onderhoud. Dat wil zeggen: alle leidingen worden vervangen en de weg krijgt een nieuw wegdek. Het onderhoud was hard nodig. De Rue Victor Hugo is één van de belangrijkste doorgangswegen van Conques. Vroeger was het een zogenaamde droge gracht, een onderdeel van de verdedigingswerken van het dorp. Deze is volgestort voordat het wegdek werd aangebracht. Met deze danig losse ondergrond is het wegdek gevoelig voor verzakking. Met ondermeer een lekkende riolering tot gevolg.

De (letterlijke) druppel was een waterleidingbreuk in juni 2008. In de ochtend brak die waterleiding recht onder het plein voor Café de la Poste. Nadat er wat zand was weggespoeld ontstond een prachtige krater. En.... ere wie ere toekomt: de mannen van Lyonnaise des Eaux hadden de boel binnen een paar uur gerepareerd en de kuil weer provisorisch gedicht. Maar het was duidelijk voor iedereen dat groot onderhoud hard nodig was.

Terug naar 2009. Lyonnaise des Eaux besloot dat de werken aan de Rue Victor Hugo een uitgelezen kans boden om de waterleiding te vernieuwen. En dan nu met kunststof (tyleen) buizen. Minder gevoelig voor breuk. À propos: als we dan toch bezig zijn, dan leggen we direct ook nieuwe watermeters aan die we vanaf de straat kunnen aflezen. Reuze handig, want dan zijn we niet meer afhankelijk van die bewoners die toch nooit thuis zijn.

Maar ja, een nieuwe meter buiten betekent dat er ook bínnen iets moet veranderen; de oude watermeter moet worden verwijderd . En wat doe je dan, als waterleidingsbedrijf, als de bewoners niet thuis zijn? Dan sluit je, in afwachting van hun thuiskomst, vast het water af. Dan komen ze wel naar jou toe.

Na enige weken kwamen Stephen en Carole erachter toen ze het huis wilden gaan schoonmaken: geen water. Ook geen bericht van de LdE, niet in de brievenbus en ook niet op het antwoordapparaat. Ondertussen hadden de planten, die op een automatische sproei-installatie zijn aangesloten, al weken geen water gehad. Gelukkig had het veel geregend en was er geen schade. Het mannetje van LdE woont bijna naast Stephen en Carole, men weet dat zij het huis voor ons beheren, maar het besef dat het handig zou zijn om het afsluiten even aan ze te melden, was niet doorgedrongen. Op afspraak werd de oude meter overigens binnen een dag verwijderd en vervangen door een stukje pijp. Met dank aan Carole, vlak voor er gasten in ons huis arriveerden.

De les uit deze ervaring? Eentje die we al kenden: in Frankrijk zijn mensen in afwezigheid een abstractie en dus niet echt. Maar met persoonlijke aanwezigheid krijg je snel veel gedaan. Kwade wil is het niet. Meer een kwestie van cultuur.

5 juli 2008: de 'grote vakantie' zit er helaas weer op...

Jaja, drie weken vliegen voorbij. Natuurlijk hebben we weer veel te veel gedaan en te weinig uitgerust, maar ja, dat is geen nieuws. Verder: prachtig weer gehad. Met Quintus naar het strand geweest, een hele belevenis. Zand veel te heet, waardoor hij steeds moest aan liggen. Water te zout, waardoor veel gekots en diarree. Zand waarin heel veel kuilen gegraven moesten worden, waardoor alles onder het zand... echt een dagje uit. Verder was een bezoek aan het kasteel van Puilaurens een hoogtepunt - prachtig, prachtig. Het was het laatste van de grote Katharenburchten die we nog niet gezien hadden.

Eén van de hoogtepunten was toch wel dat we de familie Maurion op de lunch hebben gehad. De familie van mevrouw Maurion heeft het huis van 1898 tot 2002 in bezit gehad. In april hebben ze op speciaal verzoek een tocht door het huis gemaakt, waarbij ze erg gecharmeerd waren over wat er met het huis is gebeurd sindsdien. Reden om ze eens te eten uit te nodigen.

Les Maurions hadden veel te vertellen. Zo wisten wij niet dat:

  • men vroeger het huis in ging waar nu het keukenraam zit;
  • de cour tot circa 1962 bestond uit ongelijke en schuin aflopende rotsgrond (je moest een trapje af in plaats van op zoals tegenwoordig);
  • de buanderie vroeger een stal was waar varkens, kippen en eenden werden gehouden;
  • het houthok vroeger de plee was;
  • het huis vroeger meer dan een meter hoger was, maar dat men het dak heeft verlaagd omdat men zo vaak stormschade had;
  • de stenen in de boventuin niet van een ruïne zijn, maar vrij zijn gekomen toen men het dak verlaagd heeft (en daar dus gestort zijn);
  • dat alle panden om de cour en de boventuin vroeger deel uitmaakten van het complex en gefaseerd zijn verkocht;
  • dat in 2001 de bovenverdieping van het café in brand heeft gestaan, waarbij het huis maar nét gespaard is gebleven (wel waren veel dakpannen geknapt van de hitte);
  • de overloop ook pas in 1962 aan het huis gebouwd is
  • de huidige badkamer vroeger de kinderkamer was
  • en zo nog veel meer

Ook hebben we veel oude foto's en oude aktes gekregen. Ook nog twee cadeaus: het drinkbakje van de eenden staat weer op zijn oude plek en we hebben twee prentjes gekregen (van Jan Steen!) die vroeger in de keuken hingen. Veel van de oorspronkelijke inrichting is te koop omdat de Maurions kleiner gaan wonen - de kinderen zijn de deur uit. Wij beraden ons hier nog op.

Werkzaamheden die zijn uitgevoerd:

  • Robbert heeft de EDF-kabels met gevaar voor eigen leven vanaf het dak aan de dakrand vastgemaakt;
  • de tuin heeft weer een grote beurt gehad;
  • de slaapkamer is bijna af; behangen klaar, schouw gerestaureerd, muren geverfd.
  • de voorplaats heeft een make-over gehad

Rechts het resultaat:

21 januari 2008: Oud en Nieuw

Het nieuwe jaar is inmiddels al weer drie weken oud en nu we het met eigen ogen hebben gezien, weten we het zeker: we hebben het mooiste huis van het dorp. Enig punten van kritiek zijn er wel. Zo is het huis nu misschien wel een beetje té mooi. Een beetje vuil zal wonderen doen, dus over een paar jaar ziet het huis er nóg beter uit. En de luiken sluiten niet, vanwege de nieuwe raamomlijstingen, maar dat gaat monsieur Bacha nog voor ons regelen. En de kabels van de EDF (elektriciteitsbedrijf) hangen nu los aan het huis; zij waren zo vriendelijk om ons een offerte van 500 euro te doen toekomen om de boel weer vast te maken. Dat gaan we dus maar zelf doen. De oude muur die de cour afsluit was vroeger mooi en oud, en nu als contrast vooral vuil en oud. Verder: een plaatje, zie zelf maar. Overigens is er nu ook contact gelegd met onze overbuurvrouw mme. la professeur Gardel. Zij was erg blij dat we het huis in deze staat hebben laten restaureren. Ze heeft ons uitgenodigd voor een privé-tour op haar opgravingsite bij Lastours. Dat gaan we zeker een keer doen!

7 januari 2008: Klaar!

Sinds ruim een week is het werk klaar en het resultaat mag er wezen, ook al heeft het natuurlijk weer heel anders uitgepakt dan verwacht. We gingen er van uit dat het voegwerk grijs zou worden (volgens monsieur Bacha was dat voorgeschreven, dachten wij) maar waarschijnlijk is dat een interpretatiefout van ons. Hij heeft het materiaal gebruikt dat al aanwezig was voor het stucwerk, en dat was, zoals al eerder beschreven, strogeel.... Hoe dan ook, het resultaat is een stuk warmer van kleur dan verwacht. Alhoewel we er aan moesten wennen, kunnen we nu zeggen dat het resultaat erg fraai is. We gaan het resultaat volgende week maar eens in het echt beoordelen.

3 december 2007: werkzaamheden hervat; we gaan voor de naturel-look

Met een week vertraging is onze aannemer weer begonnen met z'n werk. We hebben besloten de besprekingen en brieven met alle instanties niet af te wachten en de aannemer verder te laten gaan; tenslotte staat het huis nu bloot aan de elementen en dat lijkt ons geen goed idee. We krijgen onze pierres apparentes, maar Frankrijk zou Frankrijk niet zijn als het tóch weer nèt iets anders moet dan we écht zouden willen. Wij wilden diepe voegen om het natuurstenen karakter van de muur goed uit te doen komen, maar dat mag niet. De muur moet één glad geheel worden, dit om te voorkómen dat water in de voegen kan dringen. Nou, allez 'op dan maar, maar naar onze bescheiden mening zijn er anno 2007 wel andere manieren (lees: middelen) ter preventie daarvan. Hopelijk binnenkort de eerste foto's met het resultaat.

Maar waarom nu al deze ophef? Aan de overkant van de straat woont mme. la professeur Marie-Elise Gardel, een archeologe die zich heeft gespecialiseerd in de middeleeuwen. Zij heeft een groot aantal publicaties op haar naam staan, de meeste met betrekking tot de streek in het algemeen en met het kastelencomplex van Lastours in het bijzonder. Zij is degene die de Service Départemental de l'Architecture et du Patrimoine de l'Aude heeft bewogen tot actie, nadat zij na het verwijderen van de oude stuclaag zag dat daar aanwijzingen voor vroegere aanbouw zichtbaar waren geworden. Bovendien is het nu overduidelijk dat het huis deel uitmaakt van de oude ommuring van het castellum Conques. Daarmee weten we ook weer wat meer over de leeftijd van het huis; die ommuring werd in 1248 voltooid. Daarmee zijn de oudste delen van het huis dus minimaal 760 jaar oud! De huidige aanblik van het huis wordt echter bepaald door de grote verbouwing die waarschijnlijk tussen 1790 en 1810 heeft plaatsgevonden.

Het roept allerlei interessante vragen op betreffende de bouwgeschiedenis van het huis: waarom sluiten de muren niet aan, waren er doorgangen, was er een wachthuis, wat was de rol van de muur die de cour afsluit? Is de oude Noordpoort vernietigd tijdens de belegering van Conques door de Prince Noir  (hier in het Frans, met meer info over de Engelse campagnes tijdens de Honderjarige Oorlog) in 1355? Het wordt tijd dat we mme. Gardel eens uitnodigen om haar licht op de zaak te laten schijnen.

Het voornoemde masterplan waarin geadviseerd wordt om in de komende 10-15 jaar zo veel mogelijk van de oude ommuring zichtbaar gemaakt moet worden, bestaat nog niet behalve als voorstel aan de burgemeester; volgende week wordt dit plan on the spot aan hem toegelicht door mmes. Gardel en Pauly. Dit voorstel is het directe gevolg van de acties van mme. Gardel. We hebben vernomen dat de burgemeester vooralsnog niet staat te trappelen van enthousiasme.

Overigens heeft een en ander wel gevolgen voor de kosten: het opnieuw voegen is veel duurder (30%) dan het aanbrengen van een nieuwe stuclaag. Het kost voornamelijk veel meer werk. Monsieur Bacha heeft ons hiervoor een nieuwe offerte uitgebracht. De onovertroffen Stephen heeft voor volgende week een gesprek aangevraagd met monsieur le maire om te kijken of er nog een subsidie los te peuteren valt, nu het om verbetering van het dorpsgezicht gaat. We hebben weinig hoop; de burgemeester heeft in het verleden geen blijk gegeven van veel belangstelling voor het dorpsgezicht.

29 november 2007: werkzaamheden vertraagd na 'archeologische vondst'

Ten gevolge van een 'verrassingsbezoek' van Mme. Pauly, in dienst van de Service Départemental de l'Architecture et du Patrimoine de l'Aude, aan de bouwplaats, zijn de werkzaamheden tijdelijk stilgelegd. Het verhaal wil dat een historica langsliep, het huis ontdaan van stuc aanschouwde en besloot contact op te nemen met voornoemde instelling. Naar haar bescheiden mening blijve het huis verstoken van een nieuwe stuclaag, omdat er nog van die fraaie resten van vroegere aanbouw zichtbaar zijn geworden. Verder maakt het deel uit van de middeleeuwse ommuring. Mme. Pauly beroept zich nu op een bestaand (?) masterplan waarin in de komende 10 tot 15 jaar zoveel mogelijk van de ommuring zichtbaar gemaakt zal gaan worden.... Daarom stelt zij voor om de werkzaamheden op façon pierres apparentes voort te zetten. De instelling heeft inmiddels de reeds afgegeven vergunning ingetrokken en een nieuwe uitgevaardigd, waarin aan deze 'wens' uiting wordt gegeven.

Het ziet er naar uit dat we alsnog onze gewenste pierres apparentes krijgen, maar ditmaal uit naam der staat. Vive la France!

Opeens is 1250 kilometer ver weg. Snel met alle belanghebbenden overleggen is er dan niet bij, inconvéniennement. Gelukkig heeft onze goede vriend Stephen Chalkley veel moeite gedaan om mevrouw Pauly te spreken te krijgen (kudos!); uiteraard was zij telefonisch niet bereikbaar, dus hij is brutaalweg bij haar langsgegaan op kantoor. Met enige gêne moest ze toegeven dat de eerste aanvraag voor verbouwingsvergunning overhaast was afgehandeld (we kregen hem overigens pas op de laatste dag vóór het verstrijken van de daarvoor geldende termijn), zonder dat daarbij naar alle bestaande bestemmingsplannen was gekeken. Verder bleek zij een bron van goede tips over hoe je huis opnieuw te voegen; volgens haar zonder extra kosten, maar daar hebben wij zo onze bedenkingen bij. We hebben onze aannemer verzocht contact met haar op te nemen en wachten de uitkomst hiervan met enige spanning af.

19 november 2007: vernieuwen stuclaag begonnen

Afgelopen maandag was het eindelijk zo ver: de meer dan 100 jaar oude stuclaag gaat van de muur! Een klus die hard nodig was: één van onze gasten werd midden in de nacht wakker omdat met donderend geraas een deel van de loszittende stuclaag naar beneden kwam. Gelukkig geen persoonlijke of materiële schade...

Omdat we vermoedden dat er een mooie oude natuurstenen muur onder de stuclaag vandaan zou komen, wilden we dat ook voortaan graag aan de buitenwereld tonen ('pierres apparentes'). Dat wil zeggen: schoonmaken, opnieuw voegen en waterafstotend maken. Maar wat bleek na het aanvragen van de verbouwingsvergunning: dat mogen we niet! In een brief van Bâtiments de France, zeg maar de Franse welstandscommissie, werd uitgelegd dat het huis zich "binnen de perimeter van een historisch monument" bevindt. Dat wil zeggen: het staat binnen een straal van 250 meter van het kasteel. En dan gelden er véél strengere regels voor deze klus.

Dus: het huis moet gestuct worden, met kalkzandspecie (met lokaal zand....) in een 'oude' kleur, dat wil zeggen een lichte pastelkleur.

Het huis wordt nu gestuct in jaune paille, strogeel, ongeveer de kleur van deze pagina, maar dan een paar tinten lichter. De hoekstenen worden als compromis wél vrijgeprepareerd. De raamomlijstingen worden uitgevoerd in gris fumé, rookgrijs.

Inmiddels is de gehele oude stuclaag verwijderd. Rechts een paar foto's. De steenlaag ziet er prima uit. Toch jammer dat het zo niet mag blijven... op de tweede foto kan je goed zien dat het huis op de rotsen is gebouwd. Op een meter vanaf de linker hoek een flinke deuk in de muur: hier heeft vroeger een ander gebouw tegenaan gestaan, waarschijnlijk de allang verdwenen Noordpoort. Helaas geen mooie oude middeleeuwse resten onder het stuc die het bewaren waard zouden zijn geweest.

 

 

Pinxtos_restaurant

Schalen met pinxtos in Bilbao

 

Museo Guggenheim de Bilbao

Juan Mari en Elena Arzak

Het interieur van Mugaritz

 

De eetbare stenen: het eerste gerecht in Mugaritz

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

Main de Buddha

 

zoiets dus, maar dan anders......

 

 

 

De ECV (les Rouge-Verts) in actie.

 

 

 

 

 

 

 

 

 

De 'vernieuwde' boventuin, met excuses voor de belabberde kwaliteit van de foto

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

Klik op bovenstaande afbeelding voor het hele artikel

 

 

 

 

Bestand:Révolte vignerons-Aude-Trèbes.JPG

           Comité van vrouwen ter verdediging van de wijnbouw uit Trèbes
           tijdens een protestmars (Photo prise à l'exposition de l'abbaye de Caunes-Minervois)

 

cafébaas Marcelin Albert

 

 

 

 

Ons nieuwe 'zonnige' trapgat

 

 

 

 

 

Oud (2004)...                                en nieuw (2008)!  

 Stucwerk af, nu de raamomlijsting nog;            Mr. Bacha aan het werk

tekenen van vroegere aanbouw: onderbroken muur...

...en aanzet tot boog: oude Noordpoort?

 

   

 

 

© HvI/RvH- ontwerp naar Kumiko